Wracając do owej „feralnej” rozmowy. Otóż po uprzejmym przywitaniu z mężczyzną umówionym na spotkanie usiadłem wygodnie w kawiarnianym fotelu i zacząłem przedstawiać mojemu rozmówcy możliwości i perspektywy jakie daje współpraca.

Jednak pomimo mojego entuzjazmu i pozytywnego nastroju, nie dane mi było spokojne przestawienie tematu, ponieważ gość starał się być wyjątkowo nieuprzejmy i opryskliwy. Może już na pierwszy rzut oka przypominałem mu jakąś postać z dzieciństwa, do której jest bardzo uprzedzony…

Mój rozmówca na wszystko reagował negatywnie, ripostował moje wypowiedzi i nie dawał nam obojgu szansy wymiany poglądów na omawiane tematy. Wyczuwałem w jego głosie pretensjonalny ton, czym dawał mi do zrozumienia, że przez spotkanie ze mną traci najcenniejsze chwile w życiu.

W trakcie rozmowy również miałem ochotę kilka razy ripostować jego wypowiedzi, jednakże powstrzymał mnie przed tym impuls – myśl, która w świetle powyższej sytuacji próby nawiązania pozytywnych relacji biznesowych trafiła we mnie jak grom z jasnego nieba.

W kontekście prowadzonej rozmowy, a raczej mozolnych prób jej podtrzymania w dobrym tonie, przypomniała mi się jedna z 13 cnót Benjamina Franklina (jednego z "Ojców Założycieli", współautora amerykańskiej Deklaracji Niepodległości oraz konstytucji), a mianowicie druga z nich – milczenie. Po uświadomieniu sobie jej adekwatności do zaistniałej sytuacji przestałem zabiegać o uwagę czy zainteresowanie ze strony mojego rozmówcy.

Spotkanie z owym człowiekiem nie trwało zbyt długo – zdarzają mi się tzw. 5-cio minutówki, abyśmy nie marnowali sobie wzajemnie czasu podziękowałem mu i rozstaliśmy się w „pokoju”.

Jednakże jestem mu wdzięczny za inspirację, ponieważ natchnął mnie, abym popełnił ten wpis. Na pewno wielu z Was nigdy nie słyszało o "cnotach Benjamina" a ponieważ on sam powiedział "Oby następcy moi zechcieli korzystać z mego doświadczenia i naśladować, a równej pomyślności w życiu używać będą, czego im z całego serca życzę" poniżej z chęcią je przytoczę:

1. UMIAR

Nie jedz do otępienia, nie pij do podniecenia.

2. MILCZENIE
Mów tylko to co może przynieść pożytek innym lub Tobie. Unikaj próżnej rozmowy.

3. ŁAD
Niech wszystkie Twoje rzeczy mają swoje miejsce, niech wszystkie Twoje sprawy mają swój czas.

4. POSTANOWIENIA
Postanów sobie czynić co powinieneś. Czyń bez zawodu to coś postanowił sobie.

5. OSZCZĘDNOŚĆ
Nie czyń wydatków chyba że dla dobra swego lub innych. Innymi słowy niczego nie marnotraw.

6. PRACOWITOŚĆ
Nie trać nigdy czasu. Bądź zawsze zajęty czymś pożytecznym. Unikaj wszelkich niepotrzebnych działań.

7. SZCZEROŚĆ
Nie uciekaj się do krzywdzącego oszustwa. Myśl niewinnie i sprawiedliwie a kiedy mówisz, mów podobnie.

8. SPRAWIEDLIWOŚĆ
Nie krzywdź nikogo wyrządzając zło lub pozbawiając pożytków jakie mu się od Ciebie należą.

9. POWŚCIĄGLIWOŚĆ
Unikaj krańcowości. Nie odczuwaj krzywd w tym stopniu jak Twoim zdaniem na to zasługują.

10. CZYSTOŚĆ
Nie pozwalaj na żadną nieczystość ciała, odzieży czy mieszkania.

11. SPOKÓJ
Niech Ci nie zmącają umysłu drobnostki lub też zdarzenia pospolite i nieuchronne.

12. SUROWOŚĆ CIELESNA
Rzadko używaj płci, tylko dla zdrowia lub potomstwa, nigdy do otępienia, osłabienia lub szkody w Twoim czy cudzym spokoju i opinii.

13. POKORA
Naśladuj Jezusa i Sokratesa.

Dobrnąłeś do tego miejsca? To znaczy, że masz ambicje – super. Zdaję sobie sprawę, że wśród Was są tacy dla których jest to zwykły "stek bzdur” no i pewnie macie rację chociaż myślę, że nie czytacie już tej części, jednakże zdecydowana większość jest tutaj i już wyciąga wnioski z tego co właśnie przeczytała.

Wyobraźcie sobie, że lista ta powstała, gdy Benjamin pracował nad własnym rozwojem. Znalazł "13 cnót", które uznał za kluczowe do opanowania na drodze do sukcesu. Uważacie, że takie ich zestawienie i uzasadnienie, ma jakieś znaczenie?

Realizacja planu wyglądała tak, że nad każdą "cnotą" pracował przez tydzień, dzięki czemu w ciągu roku cykl powtarzał 4 razy. Jego świadoma praca nad, nazwijmy to "słabościami", pozwoliła stworzyć podświadome nawyki, które działały automatycznie (intuicyjnie) w stosownych sytuacjach. W następnym tygodniu przerywał pracę nad wybraną "słabością"  i zapominając o niej pracował nad udoskonaleniem kolejnej z nich.

Pomyśl, jeśli napisał to ktoś, kto ładnych parędziesiąt lat temu osiągnął sukces, z pewnością warto pójść jego śladami i wykorzystać te doświadczenia we własnym życiu. Masz szansę dojść do celu o wiele szybciej, bazując na doświadczeniu „wielkich” tego świata.

Jeśli dalej uważasz, że to bzdura – hmmm… nic na to nie poradzę. Jeśli znalazłeś dzięki temu swoje słabe strony, nad którymi warto popracować – do dzieła! Rozwijaj się, bo jak powiedział Benjamin:
"Lenistwo idzie tak wolno, że bieda je dogania". Czy to będzie bieda finansowa, emocjonalna, czy też edukacyjna zdecyduj sam – osobiście wiem, że nie chcesz jej doświadczyć a żeby tak było POWINIENEŚ zacząć nad sobą pracować!

W roku 1897 na podstawie analizy danych statystycznych ludności we Włoszech odkrył, że 80% majątku jest w posiadaniu 20% mieszkańców kraju. Jak się później okazało, taki sam wzór znalazł dla innych danych, a ponieważ nie potrafił dobrze wyjaśnić tego odkrycia, jego „prawo” zostało zapomniane.

Nazwę „zasada Pareta” w odniesieniu do podobnych zależności w 1941 roku po raz pierwszy użył Joseph Moses Juran dla opisu wielu zdarzeń będących tematem jego badań nad jakością zauważając m.in., że 80% problemów jest powodowanych przez 20% przyczyn. On również przyczynił się do wprowadzenia zasady 80/20 w biznesie.

Jednym z pierwszych amerykańskich przedsiębiorstw, które wprowadziło w życie zasadę 80/20 był IBM. W 1963 roku zauważyli oni, że przez 80% czasu pracy komputera wykonywane jest 20% kodu operacyjnego. Po czym przepisali kod tak, żeby 20% najczęściej używanych fragmentów kodu było łatwiej dostępne, dzięki temu komputery IBM stały się efektywniejsze i szybsze niż produkty konkurencyjne.

Proponuję, sprawdź na sobie zasadę 80/20.

Zasada 80/20 nazywana Pareto stała się bardzo popularna zarówno w biznesie jak i innych sferach życia. Dla przykładu:
- 20% produktów odpowiada za 80% zysków,
- 20% sprzedawców generuje  80% sprzedaży,
- 20% ubrań nosimy przez 80% czasu,
- 20% powierzchni dywanu przypada na 80% zużycia,
- 20% kierowców jest odpowiedzialnych za 80% wypadków,
- 20% kryminalistów odpowiada za 80% przestępstw, itd.

Najczęściej podaje się proporcję 80/20, ale tak naprawdę liczby te mogą przyjmować zupełnie inne wartości. Warto zaznaczyć, że bardzo rzadko zdarza się proporcja 50/50, gdzie za 50% efektów odpowiada 50% wysiłku. Zdając sobie sprawę z tego, że mamy do czynienia ze stanem, w którym różne przyczyny mogą przynieść przewidywalne, a konkretnie „szacowalne” skutki, w jaki sposób możemy tą wiedzę wykorzystać w życiu codziennym?

Idealnym rozwiązaniem byłoby, zacząć od razu od tych 20% czynności, które dają Tobie najlepsze efekty, a pominąć te „zmarnowane” 80%. Jednak kiedy zabierzesz się za coś nowego, skąd masz wiedzieć, które działania będą tymi kluczowymi zaliczanymi do 20% najefektywniejszych? Oczywiście w wielu przypadkach można skorzystać z doświadczeń innych i odnieść je do swoich działań.

Co zrobić, jeśli nie masz takich „innych doświadczeń”? – Ano najlepiej analizuj, najprościej, sporządź sobie tabelę i zapisuj w niej, jakie efekty przynoszą poszczególne działania i w ten sposób eliminuj te mało efektywne, na rzecz tych efektywniejszych. Pamiętaj jednak, że mało prawdopodobne jest osiągnięcie sytuacji idealnej, kiedy 100% działań przynosi 100% pożądanych efektów, też w wielu przypadkach nie będzie to dokładnie 80/20, a np. 75/25 albo inna proporcja.

Najważniejsze jest to, żebyś wyrobił w sobie nawyk i dążył do osiągania postawionych celów, nastaw się na efektywność, a nie kręć bezczynnie wokół problemów, nie oczekuj, że realizacja pożądanych efektów nastąpi samoczynnie, bez wkładu jakiejkolwiek własnej energii i pracy. W takim przypadku jedynym efektem, którego możesz się spodziewać, będzie co najwyżej zniechęcenie i brak motywacji do dalszego działania, a nie oczekiwany motor napędzający Cię do samorealizacji.

Może pracujesz na etacie? Co spowoduje, że zostaniesz zauważony, co możesz zrobić, aby pracować efektywniej i porozmawiać o podwyżce? W jaki sposób możesz awansować? Jeśli nie masz możliwości rozwoju w pracy, którą wykonujesz, to dlaczego jeszcze tam jesteś?

Pomyśl, jeśli jesteś samozatrudnionym i 80% swojego czasu pracy poświęcasz na siedzenie i czekanie (może ktoś przyjdzie) albo aż spadnie Tobie gwiazdka z nieba, albo przypłynie złota rybka i zaczaruje biznes tak, że nagle odniesiesz sukces. Może lepiej warto odwrócić proporcję i „wziąć sprawy w swoje ręce”, wyjść do klienta z propozycją, a nie czekać aż on się pojawi ni stąd ni zowąd.

A może jesteś właścicielem biznesu? Analizuj: ilu sprzedawców potrzebujesz, jakie towary najlepiej się sprzedają, co możesz usprawnić w firmie, co wyeliminować, ponieważ kosztuje więcej niż przynosi zysku, ile powinieneś wydać na reklamę aby podnieść dochód itd., itd…

Jednak wróćmy do sedna sprawy, moim zamierzeniem jest zainspirowanie Ciebie do kilku zmian w życiu, aby skrócić Twoją drogę do celu, jaki obrałeś i przyspieszyć, a nawet ułatwić jego osiągnięcie.

Niewątpliwie największą zaletą opisanej zasady jest to, że zmusza ona ludzi ambitnych do analizy przyczynowo-skutkowej ich niepowodzeń i sukcesów, powodując skupienie się na tym, co ma sens i przynosi jeszcze większe korzyści.

Już w tej chwili sam możesz sobie odpowiedzieć na pytanie inicjujące ten wpis… Żeby ułatwić Ci podjęcie decyzji, zadam jeszcze jedno: Lepiej pracować efektywnie przez 20% czasu i uzyskiwać 80% wyników czy harować (czyt. "zap…dalać panowie, zap…dalać" – jak to mawiał mój szef, kiedy pracowałem na etacie) przez 80% czasu, z 20-sto procentową efektywnością?

W sumie zawsze masz wybór: zrobić coś albo po prostu usiąść i ponarzekać na to, jak to znowu w życiu Ci nie wyszło, jak jest wokół ciężko i jak mało zarabiasz, jaki to Ty zmęczony jesteś i w ogóle… Z takim nastawieniem najlepiej napij się piwa albo obejrzyj jakiś serial, jutro wcześnie rano wstań, zjedz śniadanie, pójdź do pracy, a później… Zrób to co zawsze, to co uważasz za najlepsze i… czekaj, czekaj, czekaj – na pewno będzie lepiej!

Wiesz, co jest najlepsze w takim zachowaniu? A to, że już teraz mogę Ci powiedzieć, jak będzie wyglądało Twoje życie za 5-10-15 lat, jeśli wcześniej nie dostaniesz zawału od zmartwień, które wynikają z Twojej bezczynności.

Powodzenia w dążeniu do celu – pamiętaj:
"Kto sukcesu chce znajdzie do niego drogę, kto sukcesu nie chce, znajdzie zawsze wymówkę"

Czasami zdarza się, że stają się niegrzeczni w swoich wypowiedziach, nazywają system piramidą, tracąc zainteresowanie rozmową, odbierają sobie możliwość dyskusji i wyciągnięcia wniosków. Takie określenia typu piramida, lubię ripostować słowami, jakie kiedyś usłyszałem, a które w tym przypadku są wyjątkowo trafne i nadają świetną atmosferę późniejszej rozmowie (jeśli tylko jest kontynuowana) „…no tak, ma Pan/Pani rację, a ja jestem faraonem i latam czasami do Egiptu na groby” – Niegrzeczne? Nie, myślę, że raczej śmieszne i często rozładowuje sytuację.

Czym właściwie jest MLM? (z ang. multi-level marketing)

Marketing wielopoziomowy lub inaczej marketing sieciowy polega na sprzedaży bezpośredniej (kontaktach indywidualnych) przez niezależnych dystrybutorów usług bądź towarów. Charakteryzuje się tym, że nie posiada stałych punktów sprzedaży.

Marketing wielopoziomowy pozwala handlowcom na budowanie osobistych struktur współpracowników, od wyniku pracy których otrzymuje się dodatkowe profity. Każdy pracujący wynagradzany jest na podstawie obowiązującego w danej firmie planu marketingowego. Jednocześnie, bycie wyżej w firmowej hierarchii niekoniecznie przekłada się na wyższe zarobki – zależą one bowiem od wspomnianego planu marketingowego.

Jak najprościej porównać działalność w systemie MLM do „etatu” i która praca jest „niewolniczą”?
Najpierw zobrazujmy schematycznie pracę etatową.

Przyjmijmy, że jest to obraz małej firmy, czyli właściciel -> dyrektor -> kierownik -> pracownik.
Pomijam w tym przypadku najprostszą formę „biznesu” – samozatrudnienie, bo w tym przypadku na własne życzenie stajemy się jednocześnie wszystkimi naraz. Co się stanie w momencie, gdy zachorujesz? – „Biznes” przestaje zarabiać. Co się stanie, gdy sytuacja się przedłuży, a nie przygotowałeś sobie odpowiedniej „poduszki finansowej”? – Ok, ale o tym kiedy indziej.

Dlaczego przedstawiłem system pracy w tradycyjnej firmie/przedsiębiorstwie w ten sposób? Po prostu, właściciel zawsze będzie u góry – czy to nam się podoba, czy nie – zarówno ze strony decyzji, jak też możliwości finansowych. Pozwoliłem sobie dorysować graf rozgałęziony ku dołowi, żeby lepiej zobrazować formę, jaką tworzy struktura.

Czy nie wychodzi nam przypadkiem trójkąt? Hmmm… czy gdzieś tego nie widziałem? Do złudzenia zaczyna to przypominać "groby" z Egiptu.

Zwróć teraz uwagę na to, jakie masz możliwości awansowe. Pracownik może stać się kierownikiem albo w przypadku rozwoju firmy, albo w przypadku, kiedy kierownik awansuje na dyrektora – najczęściej zaraz po tym, gdy poprzedni się zwolni lub zwolniony zostanie. Czy dyrektor (lub inny pracownik) może stać się właścicielem tej firmy? Hmmm… tutaj sprawa zaczyna się komplikować.

Ilu pracowników może stać się 100% właścicielem firmy? Jak duży masz wpływ na ilość zarabianych pieniędzy? Jaki interes w tym, żebyś zarabiał więcej, ma właściciel firmy, skoro sam musiałby otrzymać mniej? Jaki masz wpływ na to, z kim pracujesz? Jaki masz wpływ na to, kiedy masz przerwę i kiedy możesz coś zjeść? Takie pytania, na które każdy odpowie sobie sam, można by mnożyć w nieskończoność… A… i moje ulubione: Jaką masz „stabilizację” i pewność pracy? Często słyszę, mam pracę na czas nieokreślony! Więc jaka jest stabilność firmy, w której pracujesz i jaką masz pewność, że nie zostaniesz zwolniony z dnia na dzień?

Tutaj warto zaznaczyć, co jest "niewątpliwym atutem", tak ważnym dla wielu ludzi – wynagrodzenie otrzymujesz za czas pracy, czyli… czy się stoi, czy się leży, parę złotych się należy!

Przyjrzyjmy się teraz graficznemu schematowi pracy w marketingu sieciowym, tak często przez wszystkich krytykowanym i nazywanym piramidą.

Na początek wyjaśnię formę wizualizacji.
Przede wszystkim nikt nad Tobą nie stoi, nie dyryguje, nic Ci nie każe. Masz wpływ na to, z kim pracujesz – stajecie się partnerami, a nie przełożonymi i podwładnymi! Marketing sieciowy polega na wzajemnej pomocy.

Pracujesz, kiedy i gdzie chcesz. Masz wpływ na to, jak wygląda Twoja praca. Każdy jej aspekt zależy wyłącznie od Ciebie – jesteś wolny!
Nie jesteś skrępowany sprawami związanymi z funkcjonowaniem tradycyjnego przedsiębiorstwa np.: rachunkowością, rozwojem produktu, pakowaniem, produkcją, materiałami reklamowymi.

Wynagrodzenie? Oczywiście dostaniesz za efekt! W zależności od tego, jak bardzo się zaangażujesz i w jaki sposób poprowadzisz własny biznes, taki uzyskasz efekt finansowy i rozwojowy. Zacznie zależeć Ci na tym, aby pracować jak najefektywniej, pomóc jak największej liczbie osób, rozwijać sieć partnerów. Ich sukces wpłynie na Twój komfort finansowy. W systemie MLM nikt nikogo nie oszukuje i w końcu każdemu zależy na tym, aby partnerom wiodło się jak najlepiej. Będziesz miał możliwość stać się niezależnym finansowo.

Niewątpliwą, jedną z wielu zalet marketingu sieciowego jest to, że możesz podjąć współpracę z wybraną firmą nawet wtedy, gdy pracujesz na etacie. Sam określisz, ile czasu tygodniowo możesz poświęcić na to, aby wkroczyć na drogę do wolności i móc decydować o wszystkim samemu.
Znajdź partnera, postaw sobie cel i sprawdź, na ile Cię stać, aby go zrealizować i jak bardzo chcesz go osiągnąć! Na pewno otrzymasz niczym nieograniczone możliwości rozwoju. Co z nimi zrobisz?

Nie narzekaj… Kto ma najwięcej na ten temat do powiedzenia? Ano ten, który sobie nie poradził z własną osobą, z własnymi ograniczeniami – przecież wszystko w koło jest takie be i wszyscy chcą mnie oszukać, a ja jestem taki fajny.

NAJWAŻNIEJSZE JEST TO, ŻE WSZYSCY MACIE RÓWNE SZANSE!
NIKT NIC NIE MUSI, WSZYSCY WSZYSTKO MOŻECIE!

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości polecam sięgnąć po książkę Johna Kalench-a „MLM Marketing wielopoziomowy – dołącz do najlepszych”
 

Prawdę powiedziawszy to, co w tej chwili robię za pośrednictwem tego wpisu, dalekie jest od czynności opisanej powyżej. Jednakże chciałbym przy okazji podziękować jednemu z moich partnerów biznesowych, ponieważ dzięki niemu poczułem się jak swojego rodzaju "e-odświeżacz" i proszę nie mylić z odświeżaczem do WC lub tym podobnym produktem.

Otrzymałem e-mail, którego załącznikiem był list otwarty skierowany do osób ubezpieczonych w ZUS, napisany w listopadzie 2006 roku. Jego autorem jest dr Robert Gwiazdowski, który od marca 2006 roku do września 2007 roku jako przedstawiciel Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej przewodniczył Radzie Nadzorczej ZUS. Pan Robert jest polskim prawnikiem i ekonomistą, komentatorem gospodarczym, ekspertem w dziedzinie podatków w Centrum im. Adama Smitha, doktorem habilitowanym nauk prawnych.

W prawdzie nie jest to stary rękopis i nie trzeba go delikatnie odkurzać pędzelkiem, może to i szkoda, bo prawdopodobnie nadałby jeszcze większej rangi problemowi który dotyczy każdego z nas. Uznałem, że segregator – ZUS jest idealnym miejscem, w którym powinien on się znaleźć.

"Odkurzony" – pewnie zapomniany przez wielu, do większości zapewne nigdy nie dotarł, a powinien przeczytać go ZE ZROZUMIENIEM każdy "ubezpieczony" w ZUS – odnoszę dziwne przeczucie, że dotyczy on całego naszego społeczeństwa.

"Drodzy Ubezpieczeni,

Agresję wielu z Was wywołały moje słowa, żeby nie liczyć na emerytury z ZUS. Jest ona o tyle zrozumiała, że politykom udało się wam wmówić, że jesteście „ubezpieczeni”, płacicie „składki” i w ten sposób „oszczędzacie” na własne emerytury. Tymczasem Wasze pieniążki, które co miesiąc pod przymusem i groźbą kary pozbawienia wolności, są Wam pobierane pod mylącą nazwą „składki ubezpieczeniowej” są po prostu ordynarnym podatkiem celowym, przeznaczanym prawie w całości nie na Wasze przyszłe emerytury, tylko na wypłatę świadczeń dla aktualnie je otrzymujących emerytów i rencistów. W związku z tym w ZUS-ie nie ma w ogóle żadnych pieniędzy. Nie ma ich też w OFE. Nie mogą one inwestować za granicą. Nie mogą też kupować nieruchomości w Polsce. Dlatego na wzroście cen polskich nieruchomości zarabiają emeryci holenderscy i niemieccy, bo ich fundusze emerytalne mogą inwestować bezpośrednio w nieruchomości w Polsce i właśnie to robią.

Tymczasem 60% środków, które ZUS przekazuje do OFE, lokują one w „bezpiecznych” i „dobrze oprocentowanych” obligacjach skarbowych. A Skarb Państwa przekazuje je… z powrotem do ZUS, żeby starczyło na dzisiejsze wypłaty. A i tak nie starcza, więc ZUS zaciąga kredyt komercyjny w bankach!!! A skąd będą pieniądze, na spłatę tych kredytów i na wykup obligacji??? Wy je zapłacicie moi drodzy ubezpieczeni i Wasze dziatki (o ile oczywiście zdecydujecie się je spłodzić) w postaci wyższych podatków w przyszłości. Bo skąd Skarb Państwa weźmie pieniądze na wykup tych „dobrze oprocentowanych” obligacji i na kolejną dotację do ZUS na spłatę zaciągniętych kredytów? Od „ubezpieczonych” podatników je weźmie. Zapłacicie więc odsetki od swoich własnych pieniędzy, które dziś są Wam odbierane na „ubezpieczenie”.

System państwowych ubezpieczeń emerytalnych to, jak pisał zmarły przed kilkoma dniami Milton Friedman, „łańcuszek świętego Antoniego”. Płacimy dziś na emerytury naszych dziadków i rodziców w nadziei, że nasze dzieci i wnuki będą płaciły na nasze. Problem tylko w tym, że dzieci robimy coraz mniej – no bo przecież na swoje emerytury właśnie „oszczędzamy” w ZUS i w OFE. Więc po co nam dzieci? Nie mamy zresztą za dużo pieniędzy na ich utrzymanie, bo przecież połowę wynagrodzenia zabiera nam… ZUS!!! A te, które w przypływie nierozwagi spłodziliśmy, posłuchały, zdaje się, rady Pana Prezydenta i „spieprzają” do Londynu.

I tak sobie myślę, że ktoś musi to wam uświadomić. Już w 1999 roku, jak zaczynała się reforma emerytalna, Krzysztof Dzierżawski napisał o reformie artykuł: „Fakty. Mity. Sofizmaty.” Nie było jednak wówczas zbyt wielu chętnych, żeby go opublikować. Nic dziwnego! OFE wydawały wówczas 2 miliardy złotych na reklamę palm, pod którymi będą wypoczywali emeryci, jak się do nich zapiszą. Dziś już chyba wiadomo, że to była tapeta na ścianie, a nie żadne Hawaje."

Treść listu dla wielu osób może wydawać się kontrowersyjna, może rzeczywiście tak jest. Pewnie mieszane uczucia wzbudza także to, że został napisany przez kogoś, kto w tym czasie pełnił ważne stanowisko w instytucji, o której pisał. Dla mnie jest on potwierdzeniem tego, o czym mówi się od dawna, a o czym wielu nie chce słuchać oczekując, że problem rozwiąże się sam. Naszych pieniędzy w ZUS nie ma i nie będzie, a sama instytucja musi kiedyś zbankrutować, ponieważ nie można generować strat bez końca i chyba nie ma państwa na świecie, które stać na utrzymywanie takiej działalności.

Mam nadzieję, że miejsce w którym umieściłem ten list pozwoli dotrzeć do niego jeszcze wielu ludziom. W końcu to, co zostało napisane kilka lat temu, jest takie aktualne i z perspektywy czasu wyraźnie widać jakże oczywiste.

Wnioski? Wnioski każdy wyciągnie sam! Co z tym zrobić? Myślę, że trafną odpowiedzią są słowa amerykańskiego przedsiębiorcy:

Nie szukaj błędu – szukaj naprawy. – Henry Ford

Stawiając przysłowiową kropkę nad "i", dołączam także artykuł z tygodnika Wprost:

ZUS zbankrutuje za 9 lat
2006-11-28 17:46

"Fakt" zapowiada katastrofę: ponad 10 milionów ludzi, którzy w 2015 roku będą klientami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zostanie bez pieniędzy. Gazeta twierdzi, że ten zbiurokratyzowany moloch, który już teraz ściąga ogromne składki, wypłacając w zamian głodowe świadczenia, za 9 lat zostanie zupełnym bankrutem. "Fakt" powołuje się na szefa Rady Nadzorczej ZUS Roberta Gwiazdowskiego, który mówi, że w 2015 roku jego firmie grozi poważny kryzys finansowy. Istnieje ryzyko, że nie będzie z czego wypłacać pieniędzy emerytom. Są tego przynajmniej dwie przyczyny, twierdzi "Fakt". Pierwsza to taka, że obecnie płacone składki tylko w teorii wędrują na indywidualne konta przyszłych emerytów. W praktyce te pieniądze przejadają obecni klienci ZUS. A druga, to fakt, że w 2015 roku na emeryturę przejdzie pierwszy powojenny wyż demograficzny i liczba emerytów wzrośnie o 60 proc. Sytuację miał ratować Fundusz Rezerwy Demograficznej. Okazał się on jednak – jak określa "Fakt" – gigantyczną klapą. Do 2009 roku miał dysponować ok. 20 mld złotych. Jak dotąd zgromadził zaledwie 1,5 mld. Co radzi Gwiazdowski? – oszczędzać na czarną godzinę. Człowiek, który przez 40 lat będzie odkładał 150 zł miesięcznie uciuła w tym czasie ponad pół mln zł i nie będzie musiał się oglądać na ZUS – czytamy w teście "ZUS zbankrutuje za 9 lat". Źródło: http://www.wprost.pl/ar/?O=97260

Jego „magię” wykorzystują zarówno „przechowalnie pieniędzy” nazywane dumnie przez banki lokatami, jak i programy regularnego oszczędzania, w których ten proces możemy wykorzystać skuteczniej chociażby przez możliwość odroczenia podatku Belki. Co nam da odroczenie podatku? Tym tematem zajmiemy się kiedy indziej.

Albert Einstein jeden z największych fizyków-teoretyków w historii stwierdził: „Największym wynalazkiem ludzkości jest procent składany.”

Zatem co to takiego ten procent składany i dlaczego jego działanie nazywane jest efektem kuli śnieżnej?

Najszybciej – podążając za Wikipedią – procent składany to sposób oprocentowania wkładu pieniężnego, polegający na tym, że odsetki są doliczane do wkładu (podlegają kapitalizacji) i procentują wraz z nim w okresie następnym.

No dobrze, ale co to znaczy?

Rozpatrzmy procent składany na bardzo prostym przykładzie. Żeby lepiej zrozumieć pojęcie, zacznijmy od wyjściowego wzoru matematycznego:

gdzie:
Kn – wartość końcowa
K – wartość początkowa (kapitał)
r – stopa procentowa
n – ilość okresów (lat)

Tak więc zakładając, że nie opodatkujemy dochodu (np. wykorzystując popularne rozwiązania unit-linked), inwestując kapitał 6 000 zł na 12% w skali roku, uzyskamy przy kapitalizacji rocznej 6 720 zł (czyli 6 000 zł kapitału + 720 zł odsetek).

Przy inwestycjach z częstszą kapitalizacją niż raz w roku zastosujemy wzór:

gdzie:
m – ilość kapitalizacji w ciągu roku.

Przy kapitalizacji kwartalnej zyskamy 753,05 zł (czyli 6753,05 zł), a przy kapitalizacji dziennej 764,85 zł (czyli 6764,85 zł).

Czy to się nam opłaci?

Wykorzystując „magię” procentu składanego, jeśli założymy, że chcemy oszczędzać np. przez 30 lat, wpłacając po 500 zł miesięcznie ( tj. tylko ok. 16 zł dziennie) i znajdziemy inwestycję na 10% w skali roku, to:

- po 1 roku – wpłata 6 000 zł – otrzymamy 6 320,27 zł, czyli 320,27 zł odsetek
- po 5 roku – wpłata 30 000 zł – otrzymamy 3 8585,87 zł, czyli 8 585,87 zł odsetek
- po 10 roku – wpłata 60 000 zł – otrzymamy 100 728,80 zł, czyli 40 728,80 zł odsetek
- po 15 roku – wpłata 90 000 zł – otrzymamy 200 810,61 zł, czyli 110 810,61 zł odsetek
- po 20 roku – wpłata 120 000 zł – otrzymamy 361 993,36 zł, czyli 241 993,36 zł odsetek
- po 25 roku – wpłata 150 000 zł – otrzymamy 621 579,80 zł, czyli 471 579,80 zł odsetek
- po 30 roku – wpłata 180 000 zł – otrzymamy 1 039 646,36 zł, czyli 859 646,36 zł odsetek

Dla lepszego zobrazowania procesu inwestycji długoterminowej na wykresie w wygląda ona następująco.

W kalkulacji nie wziąłem pod uwagę podatków. Do obliczeń użyłem jednego z kalkulatorów dostępnych na stronach www, tak więc Wasze wyniki mogą się nieznacznie różnić, ale nie o to w tej chwili chodzi. Moim zamierzeniem jest przedstawienie idei.

Opłacalność takiego rozwiązania pozostawiam każdemu pod indywidualną rozwagę.

Jak wynika z powyższych przykładów, częstotliwość dopisywania odsetek, jak i długość inwestycji zwiększa siłę procentu składanego i wyraźnie przemawia za oszczędzaniem długoterminowym.

Osoby konsekwentne, cierpliwe i zdecydowane na realizację swoich planów na pewno zostaną wynagrodzone.

Procent składany = efekt kuli śnieżnej.

Analizując przedstawione symulacje, możemy rozwiązać zagadkę, dlaczego procent składany przyrównywany jest do efektu kuli śnieżnej?

Staczająca się kulka śnieżna zbiera za sobą zalegający śnieg stając się stopniowo coraz większą kulą, im dalej się toczy tym więcej go zbiera – proces powiększania staje się coraz szybszy. Dokładnie tak jak z pieniędzmi. Im więcej ich jest, tym silniejsze działanie procentu składanego.

Wykorzystanie mechanizmu działania procentu składanego służy przede wszystkim osiągnięciu korzyści z systematycznie dokonywanych wpłat, których konsekwentne realizowanie PROCENTUJE, a wielkość zgromadzonych środków wzrasta wykładniczo. Jednakże nie należy tego sposobu inwestycji traktować jako sposób na szybkie wzbogacenie się. To metoda umożliwiająca skumulowanie w odpowiednim czasie bardzo dużych kwot, tyle tylko, że nie możesz zapomnieć o zarządzaniu oszczędnościami jak np. na lokatach w banku gdzie niestety zyski są znikome i króluje zasada wpłać i zapomnij.

Warunkiem osiągnięcia sporych zysków jest konsekwencja oraz maksymalne wydłużenie okresu wpłat.

Ponieważ blog w dużej mierze ma nawiązywać do tego, co z finansowego punktu widzenia czeka nas w przyszłości, pomysł podsunęła mi korespondencja, jaką otrzymałem jakiś czas temu, a która wpadła mi w ręce podczas poszukiwania karty gwarancyjnej grzałki od akwarium której awaria mało co pozbawiła mnie moich ulubionych tropheusów.

Pomyślałem sobie, że jest to niesamowicie pozytywna informacja którą powinienem podzielić ze wszystkimi i niewątpliwie strona, którą tworzę jest stosownym ku temu miejscem, jej nadawca to wszystkim dobrze znana instytucja, którą zarejestrowani w naszym kraju pracujący muszą utrzymywać, a która to z wielkim zapałem i wdziękiem stara się zabezpieczyć naszą przyszłość.

Co to za korespondencja?

W liście otrzymałem wskazanie stanu mojego konta oraz hipotetyczną wysokość świadczenia (przy założeniu, że nie wystąpiłem o ustalenie emerytury), jakie zostałoby wypłacone ze zgromadzonych środków, gdybym już dzisiaj osiągnął wiek emerytalny – czyli 65 lat. Wynosi ono całe 102,01 PLN.

Oczywiście trzeba wziąć pod uwagę to, że do ZUS wpłacam najniższe składki (jak większość rodaków) i na pewno osoby płacące więcej, otrzymają bardziej pozytywne wieści.

W pierwszym momencie przeraziłem się – jak to? Jak miałbym wyżyć za takie pieniądze?

Jednak po chwili zastanowienia pomyślałem – spokojnie, przecież mam dopiero 36 lat, więc przede mną jeszcze całe 29 lat utrzymywania Zakładu Utylizującego Szmal. Niedawno w trakcie rozmowy spotkałem się z takim rozwinięciem skrótu ZUS – bardzo przypadł mi do gustu.

Wracając do tematu… Otóż zapewne, żebym nie czuł się pokrzywdzony, została przedstawiona również hipotetyczna wysokość świadczenia po „dopłaceniu” brakujących 29 lat – jest to aż 374,03 PLN. Wspaniale!!!

Już dzisiaj wiem ile będę miał, więc mogę zacząć planować z czego muszę w przyszłości zrezygnować, aby w ogóle przeżyć i pod jakim mostem zamieszkać, żeby nie lało mi się na głowę, bo karton niewątpliwie nie wystarczy.

Aby nie być gołosłownym, jako potwierdzenie załączam skan otrzymanej informacji.

Zakładając, że są to pieniądze tylko z tzw. I filaru i dołożę do nich te, które otrzymam z filaru II (jeśli oczywiście za te 29 lat, podobnie jak i ZUS, będzie istniał), czy mogę czuć się bezpieczny finansowo? W razie czego na bułkę będę miał, jeśli znajomi z kartonu obok mnie nie okradną…

Żeby utrzymać dotychczasowy standard życia, (gdybym już dzisiaj nie znalazł alternatywnego rozwiązania), musiałbym zarobić na czynsz, opłaty, zdrowie, bo pewnie zacznie szwankować w przyszłości, heh.. bagatela, jakieś 4000 – 5000 PLN (na dzień dzisiejszy pomijając zmiany inflacji).

Myślę, że już dzisiaj mogę pogratulować tym, którzy płacą tylko składki do ZUS-u oczekując, że w zamian w przyszłości otrzymają co najmniej takie wypłaty, jakie dzisiaj uzyskują z własnej pracy (nie wspomnę o tych którzy wierzą, że dostaną więcej) i nie robią nic w tym kierunku, aby zmienić perspektywy swojej przyszłości.

Reasumując – otrząśnijcie się, realia jakie nam szykuje ZUS są zupełnie inne, zacznijcie oszczędzać na swoją przyszłość już dzisiaj!